Restrukturyzacja i upadłość przedsiębiorstwa – najważniejsze informacje

Każda działalność gospodarcza, niezależnie od skali działalności, branży w jakiej działa i formy prowadzenia przedsiębiorstwa jest prowadzona z jednym nadrzędnym celem: przynoszenia zysku prowadzącym je przedsiębiorcom. 

Niekiedy jednak nawet najbardziej skrupulatnie i starannie prowadzona działalność popada w kłopoty finansowe, czasami jest to wynik błędnych decyzji, czasami kłopoty powstają w wyniku splotu okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy.

Nawet poważne kłopoty finansowe nie muszą jednak oznaczać końca działalności przedsiębiorstwa, współczesne ustawodawstwo – w szczególności ustawa z dnia z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne udostępnia bowiem narzędzia i procedury, które umożliwiają wyjście z zadłużenia i dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa.

Czym jest restrukturyzacja przedsiębiorstwa?

Jaki jest cel restrukturyzacji?

Celem postępowania restrukturyzacyjnego jest w pierwszej kolejności uniknięcie ogłoszenia upadłości dłużnika przez umożliwienie mu restrukturyzacji przedsiębiorstwa w drodze zawarcia układu z wierzycielami, a w przypadku postępowania sanacyjnego – również przez przeprowadzenie działań sanacyjnych, przy zabezpieczeniu słusznych praw wierzycieli. Istotnym elementem postępowania jest także ochrona przed postępowaniami egzekucyjnymi. 

Kto może skorzystać z restrukturyzacji?

Zakres podmiotowy postępowań restrukturyzacyjnych jest dosyć szeroki. Z restrukturyzacji mogą skorzystać:

• przedsiębiorcy w rozumieniu definicji zawartej w art. 43¹ Kodeksu Cywilnego, tj. osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nie będące osobami prawnymi (zwane także ułomnymi osobami prawnymi) prowadzące we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową.
• spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, proste spółki akcyjne i spółki akcyjne nieprowadzące działalności gospodarczej;
• wspólnicy osobowych spółek handlowych ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;
• wspólnicy spółki partnerskiej;

Czym różni się restrukturyzacja od zwykłych negocjacji z wierzycielami?

Restrukturyzacja w znaczeniu potocznym to wszelkie działania prowadzące do zmiany warunków spłaty zadłużenia. 

Główna różnica pomiędzy postępowaniami restrukturyzacyjnymi a zwykłymi negocjacjami z wierzycielami polega na sformalizowaniu procedur restrukturyzacyjnych, ochronie dawanej dłużnikowi takich jak zawieszenie postępowań egzekucyjnych i zakaz wypowiadania kluczowych umów a także związanie wierzycieli postanowieniami układu. 

W toku dobrowolnych negocjacji możliwości dłużnik nie posiada żadnej ochrony przed działaniami wierzycieli, ustalenia poczynione w toku negocjacje do momentu ich sformalizowania np. w formie ugody pozasądowej nie są też w żaden sposób wiążące dla wierzycieli.  

Kiedy przedsiębiorstwo jest zagrożone niewypłacalnością?

Co oznacza zagrożenie niewypłacalnością?

Zagrożenie niewypłacalnością to stan, w którym dłużnik wprawdzie reguluje jeszcze swoje zobowiązania, ale przewiduje, że w najbliższym czasie może przestać je regulować i stać się niewypłacalny. 

Jakie symptomy mogą świadczyć o problemach finansowych przedsiębiorstwa?

Główne symptomy problemów finansowych przedsiębiorstwa to malejący zysk netto przy utrzymującej się na tym samym poziomie sprzedaży. Utrata płynności i pojawiające się opóźnienia w płatności należności kontrahentom, wynagrodzeń pracowników, należności podatkowych i składek ubezpieczeniowych także są mocnym sygnałem problemów finansowych.

Symptomem problemów finansowych może być także zwiększenie zadłużenia i rolowanie kolejnych pożyczek czy kredytów oraz ograniczanie inwestycji.  

Dlaczego moment rozpoczęcia restrukturyzacji ma znaczenie?

Moment rozpoczęcia restrukturyzacji ma znaczenie, ponieważ restrukturyzacją co do zasady objęte są zobowiązania powstałe do momentu otwarcia postępowania, czy też ustalenia dnia układowego. Dłużnik powinien w dalszym ciągu płacić na bieżąco należności nie objęte układem.

Powiększające się problemy z wypłacalnością przedsiębiorstwa mogą doprowadzić do sytuacji, w której nawet przy zawieszeniu postępowań egzekucyjnych i rozłożeniu wierzytelności objętych układem na raty sytuacja przedsiębiorstwa nie poprawi się na tyle by móc zrealizować układ i kontynuować działalność. 

Rozpoczęcie restrukturyzacji we właściwym momencie ma również znaczenie dla odpowiedzialności członków zarządu Spółki za jej zobowiązania. 

Opóźnianie restrukturyzacji powoduje także, że przedsiębiorca jest zmuszony sformułować propozycje układowe w sposób mniej korzystny dla wierzycieli, co może spowodować odrzucenie układu i negatywnie wpływać na relacje z dotychczasowymi kontrahentami. 

Przedsiębiorca powinien działać profilaktycznie w momencie zagrożenia niewypłacalnością, tak by móc zrealizować układ możliwie najkorzystniejszy dla wierzycieli. 

Kiedy przedsiębiorstwo jest niewypłacalne?

Niewypłacalność a utrata płynności

Utrata płynności finansowej oznacza brak środków na spłatę części bieżących wymagalnych zobowiązań w terminie, domyślnie jest to stan przejściowy i krótkotrwały. Najczęściej jej powodem są zatory płatnicze. Utrzymanie płynności finansowej jest istotne dla wiarygodności przedsiębiorstwa, którego kontrahenci z reguły także mają własne terminowe zobowiązania.

Niewypłacalność powstaje, gdy przedsiębiorstwo utraciło zdolność regulowania bieżących zobowiązań pieniężnych i brak jest możliwości jej przywrócenia bez uzyskania dodatkowego finasowania, sprzedaży części majątku lub restrukturyzacji zadłużenia, jest to stan trwały. 

O niewypłacalności można mówić także wtedy, gdy wysokość zobowiązań pieniężnych przez dłuższy czas przewyższa wartość majątku.

W prawie upadłościowym przyjmuje się domniemanie, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, tj., jeżeli opóźnienie dłużnika wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. 

Niewypłacalność osoby prawnej i spółki

Niewypłacalność osoby prawnej i niewypłacalność spółki powstają podobnie jak w przypadku innych przedsiębiorstw, gdy osoba prawna lub spółka traci w sposób trwały traci zdolność do regulowania bieżących zobowiązań.

Także w tym przypadku stosownie do postanowień prawa upadłościowego przyjmuje się domniemanie, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, tj., jeżeli opóźnienie dłużnika wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. 

Dodatkowo w przypadku osób prawnych przyjmuje się domniemanie, że jest ona niewypłacalna   także wtedy, gdy jej zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jej majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.

Jak ustalić moment powstania niewypłacalności?

Moment powstania niewypłacalności może być trudny do uchwycenia, zwłaszcza  w przedsiębiorstwach o dużej skali działalności. Jak już wskazano wyżej należy odróżnić niewypłacalność od przejściowej utraty płynności finansowej.

Należy także pamiętać, że moment powstania niewypłacalności powinien być oceniany obiektywnie i nie jest zależny od subiektywnego przekonania przedsiębiorcy o sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Prawidłowe ustalenie momentu niewypłacalności może więc wymagać fachowej analizy przepływów finansowych (cash flow), struktury przychodów i kosztów przedsiębiorstwa. 

Pomocne w ustalenie czy powstał już moment niewypłacalności mogą być domniemania prawne utworzone przez Prawo upadłościowe, zgodnie z którymi dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli jego opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza  trzy miesiące,  a dodatkowo w przypadku osób prawnych przyjmuje się domniemanie, że jest ona niewypłacalna  także wtedy, gdy jej zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jej majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.

Restrukturyzacja czy upadłość – czym się różnią?

Jaki jest cel restrukturyzacji?

Celem postępowania restrukturyzacyjnego jest uniknięcie ogłoszenia upadłości dłużnika przez umożliwienie mu restrukturyzacji przedsiębiorstwa w drodze zawarcia układu z wierzycielami, a w przypadku postępowania sanacyjnego – również przeprowadzenie działań sanacyjnych.

Jaki jest cel postępowania upadłościowego?

Głównym celem postępowania upadłościowego jest zaspokojenie roszczeń wierzycieli w jak najwyższym stopniu, celem drugorzędnym jest zachowanie przedsiębiorstwa dłużnika, jeżeli racjonalne względy na to pozwolą. 

W odróżnieniu od postępowania restrukturyzacyjnego w przypadku postępowania upadłościowego główny nacisk położony jest na zaspokojenie wierzycieli a nie zagwarantowanie dalszego funkcjonowania przedsiębiorstwa. 

Kiedy ratowanie przedsiębiorstwa może mieć sens?

Ratowanie przedsiębiorstwa z reguły ma sens w sytuacji, gdy istnieją szanse na dalsze kontynuowanie działalności i generowanie zysku. Decyzja o rozpoczęciu postępowania restrukturyzacyjnego jest warta rozważenie, jeżeli przedsiębiorca chcę na chwilę wstrzymać prowadzone już przez wierzycieli lub potencjalne postępowania egzekucyjne i odzyskać możliwość bieżącego regulowania zobowiązań. 

Wstrzymanie egzekucji i potencjalne odroczenie płatności dotychczasowych zobowiązań pozwala uniknąć efektu „kuli śniegowej”, gdy kolejno prowadzone czynności egzekucyjne prowadzą do paraliżu przedsiębiorstwa i w konsekwencji do jego upadku. 

Odpowiedź na to pytanie będzie więc zależała od konkretnego przypadku i wymagała analizy dotychczasowego zadłużenia, rentowności prowadzonej działalności, portfela zamówień, potencjalnych dalszych kosztów prowadzenia działalności. 

Kiedy konieczne może być rozważenie upadłości?

Rozważanie upadłości może być konieczne, gdy zaistnieją przesłanki do uznania, że przedsiębiorca stał się niewypłacalny. Decyzja taka może wiec być konieczna, jeżeli przedsiębiorca trwale zaprzestał regulowania zobowiązań i sytuacja taka utrzymuje się ponad 3 miesiące, a dalsze prowadzenie działalności będzie prowadzić jedynie do pogłębiania się problemu niewypłacalności i do sytuacji, gdy z każdym dniem możliwość zaspokojenia wierzycieli w jak najwyższym stopniu będzie trudniejsza.  

Jakie są rodzaje postępowań restrukturyzacyjnych?

Postępowanie o zatwierdzenie układu

Postępowanie o zatwierdzeniu układu umożliwia zawarcie układu w wyniku samodzielnego zbierania głosów wierzycieli przez dłużnika bez udziału sądu; może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nad układem nie przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem.

Postępowanie to charakteryzuje się pozasądowym charakterem. W celu jego rozpoczęcia dłużnik zawiera umowę z licencjonowanym doradcą restrukturyzacyjnym, który przyjmuje rolę nadzorcy układu. 

Nadzorca układu wraz z dłużnikiem przygotowują propozycję układowe i wstępny plan restrukturyzacyjny. Następnie nadzorca wspólnie z dłużnikiem ustalają dzień układowy, który jest datą otwarcia postępowania. 

Układem objęte są, co do zasady, wierzytelności powstałe przed dniem układowym. Dłużnik zobowiązany jest do regulowania bieżących należności wymagalnych po dniu układowym, ich nieregulowanie może mieć negatywne skutki.

Z momentem obwieszczenia o dniu układowym dłużnik korzysta z ochrony przed postępowaniami egzekucyjnymi.

Po przygotowaniu układu jest on następnie poddawany głosowaniu przez wierzycieli, a kolejnym krokiem jest zatwierdzenie układu przez Sąd. 

Postępowanie układowe

Postępowanie to umożliwia dłużnikowi zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu wierzytelności; może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem.

W przypadku postępowania układowego Sąd ustanawia nadzorcę sądowego, który przygotowuje plan restrukturyzacyjny, spis wierzytelności, test zaspokojenia oraz propozycje układowe. 

Dniem otwarcia postępowań jest dzień wydania postanowienia Sądu o otwarciu postępowania. Także w tym postępowaniu dłużnik korzysta z ochrony przed egzekucją od dnia otwarcia postępowania. 

Zarząd majątkiem i prowadzenie przedsiębiorstwa jest pozostawione dłużnikowi. Sąd może jednak ustanowić zarządcę, m.in. w sytuacji, gdy jeżeli dłużnik, chociażby nieumyślnie, naruszył prawo w zakresie sprawowania zarządu, czego skutkiem było pokrzywdzenie wierzycieli lub możliwość takiego pokrzywdzenia w przyszłości.  

Przyspieszone postępowanie układowe

Przyśpieszone postępowanie układowe jest podobne w swoich założeniach do postępowania układowego. Zasadniczą różnicą jest to, że może być ono prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nad układem nie przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem.

Wniosek o otwarcie przyśpieszonego postępowania układowego składany jest w formie uproszczonej. Sąd ustanawia nadzorcę sądowego, który przygotowuje plan restrukturyzacyjny, spis wierzytelności, test zaspokojenia oraz propozycje układowe. 

Dniem otwarcia postępowania jest dzień wydania postanowienia Sądu o otwarciu postępowania. Od dnia otwarcia postępowania dłużnik korzysta z ochrony przed egzekucją.

Zarząd majątkiem i prowadzenie przedsiębiorstwa jest pozostawione dłużnikowi. Sąd może jednak ustanowić zarządcę odbierając dłużnikowi możliwość samodzielnego zarządzania majątkiem,
w sytuacjach wskazanych w prawie restrukturyzacyjnym. 

Postępowanie sanacyjne

Poza ogólnymi celami postępowania restrukturyzacyjnego celem postępowania sanacyjnego jest także umożliwienie dłużnikowi przeprowadzenie działań sanacyjnych oraz zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu wierzytelności. 

Działaniami sanacyjnymi są czynności prawne i faktyczne, które zmierzają do poprawy sytuacji ekonomicznej dłużnika i mają na celu przywrócenie dłużnikowi zdolności do wykonywania zobowiązań, przy jednoczesnej ochronie przed egzekucją. 

Jako przykładowe czynności sanacyjne można wymienić m.in.: możliwość odstąpienia od niekorzystnych umów, zbycie zbędnego, generującego koszty majątku, zwolnienie nieefektywnych i zbędnych dla dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa pracowników, odwrócenie skutków czynności zdziałanych na szkodę wierzycieli. 

Dniem otwarcia postępowania sanacyjnego jest dzień wydania postanowienia Sądu o otwarciu postępowania sanacyjnego.

Istotną cechą tego postępowania jest to, że w postanowieniu o otwarciu postępowania sanacyjnego Sąd powołuje zarządcę, którym jest licencjonowany doradca restrukturyzacyjny. Z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika stają się masą sanacyjną. Zarząd masą sanacyjną niezwłocznie obejmuje powołany zarządca, który zarządza nią, sporządza spis inwentarza wraz z oszacowaniem oraz sporządza i realizuje plan restrukturyzacyjny.

Tak więc to zarządca przejmuje co do zasady zarząd przedsiębiorstwem dłużnika, jedynie w sytuacji, jeżeli skuteczne przeprowadzenie postępowania sanacyjnego wymaga osobistego udziału dłużnika lub jego reprezentantów, a jednocześnie dają oni gwarancję należytego sprawowania zarządu, sąd może zezwolić dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu. Zezwolenie to może być cofnięte. 

Działanie w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu oznacza, że decyzje przekraczające ten zakres (np. sprzedaż części przedsiębiorstwa) i tak będą musiały uzyskać zgodę zarządcy. 

Najważniejszą cechą postępowania sanacyjnego jest więc utrata możliwości zarządzania majątkiem i prowadzeni przedsiębiorstwa przez upadłego.

Jednocześnie z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej wszczęte przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego ulega zawieszeniu z mocy prawa 

Otwarcie więc postępowania sanacyjnego daje dłużnikowi szeroki zakres ochrony przed postępowaniami egzekucyjnymi, które są lub potencjalnie mogą być prowadzone przez wierzycieli. 

Na czym polega układ z wierzycielami?

Czym są propozycje układowe?

Propozycje układowe to formalne wskazanie sposobu restrukturyzacji zadłużenia dłużnika objętego układem. Propozycje mogą przewidywać np. m.in.: odroczenie terminu spłaty zadłużenia; rozłożenie spłaty na raty; umorzenie części zobowiązań lub kombinacje różnych rozwiązań. 

W stosunku do części zobowiązań (np. wynagrodzeń pracowniczych, zaległych zobowiązań wobec ZUS) istnieją ograniczenia co do możliwych form restrukturyzacji zobowiązań. 

Propozycje układowe powinien przygotować i złożyć dłużnik mogą je jednak także przygotować
i złożyć: rada wierzycieli, nadzorca sądowy albo zarządca. 

Propozycje układowe stanowiąc dalszy materiał do dyskusji i stanowią podstawę opracowania układu, który jest podawany głosowaniu przez Wierzycieli i w kolejnym kroku podlega przyjęciu albo odrzuceniu przez Sąd.  

Propozycje układowe z reguły przewidują podział wierzycieli na grupy obejmujące poszczególne kategorie interesów i zróżnicowane propozycje restrukturyzacji zobowiązań w zależności od zaliczenia do konkretnej grupy wierzycieli. 

Jak wierzyciele głosują nad układem?

Krąg wierzycieli, którzy są uczestnikami postępowania i którzy mogą brać udział w głosowaniu wyznacza spis wierzytelności. Poza wierzycielami, których wierzytelności umieszczono w spisie prawo głosu mają wierzyciele, którzy stawią się na zgromadzeniu i przedłożą sędziemu-komisarzowi tytuł egzekucyjny stwierdzający ich wierzytelność. Siłę głosu każdego wierzyciela wyznacza wysokość jego wierzytelności. 

Tradycyjną formą głosowania przewidzianą przez Prawo Restrukturyzacyjne jest głosowanie na zgromadzeniu wierzycieli. Zgromadzenie wierzycieli jest zwoływane przez Sędziego-Komisarza. Obwieszczenie o zwołaniu zgromadzenia wierzycieli umieszcza się w Krajowym Rejestrze Zadłużonych co najmniej dwa tygodnie przed terminem Zgromadzenia.

Głosowanie przeprowadzane jest za pośrednictwem systemu teleinformatycznego KRZ, a opis przebiegu i wynik zamieszcza się w protokole zgromadzenia. Wierzyciel, który stawił się osobiście, może oddać głos ustnie do protokołu lub na piśmie. 

Zgromadzenie może odbyć się również w trybie zdalnym, z wykorzystaniem elektronicznych środków komunikacji. Na zgromadzeniu wierzycieli można zawrzeć układ, jeżeli w zgromadzeniu uczestniczy co najmniej jedna piąta wierzycieli uprawnionych do głosowania nad układem.

Uchwała zgromadzenia wierzycieli o przyjęciu układu zapada, jeżeli wypowie się za nią większość głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom.

Głosowanie może być także przeprowadzone w grupach wierzycieli. W takim przypadku układ zostaje przyjęty, jeżeli w każdej grupie wypowie się za nim większość głosujących wierzycieli z tej grupy, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności, przysługujących głosującym wierzycielom z tej grupy.

Układ może także zostać przyjęty, chociażby nie uzyskał wymaganej większości w niektórych z grup wierzycieli, warunki przyjęcia układu w takiej sytuacji szczegółowo określa art. 119 Prawa Restrukturyzacyjnego. 

Głosowanie może odbyć się również pisemnie poprzez przesłanie wypełnionej karty do głosowania przez system KRZ. W celu samodzielnego oddania głosu niezbędne jest posiadanie przez wierzyciela konta w systemie KRZ. Głos może również zostać oddany przez profesjonalnego pełnomocnika, posiadającego konto w systemie KRZ. Niezbędne w takim przypadku jest wypełnienie karty do głosowania, podpisanie jej i umieszczenie w systemie KRZ jako załącznika do pisma procesowego. 

W postępowaniu o zatwierdzenie układu głosowanie odbywa się przez zbieranie głosów przez nadzorcę układu. Wierzyciele oddają głos wyłącznie za pośrednictwem systemu KRZ. 

Jakie zobowiązania może obejmować układ?

W postępowaniu restrukturyzacyjnym układ obejmuje przede wszystkim wierzytelności osobiste powstałe przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego lub przed przyjętym dniem układowym. Układ obejmuje także odsetki za okres od dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. 

Układem mogą być także objęte wierzytelności zależne od warunku, jeżeli warunek ziścił się w czasie wykonywania układu oraz wierzytelności zabezpieczone przeniesieniem na wierzyciela własności rzeczy, wierzytelności lub innego prawa.

Układem mogą być także objęte zobowiązania publicznoprawne, a więc z reguły należności wobec ZUS oraz Urzędu Skarbowego. Należy jednak pamiętać, że w przypadku tych zobowiązań ograniczone są możliwości restrukturyzacji zobowiązania – nie ma możliwości ich umorzenia, istnieje jednak możliwość rozłożenia na raty lub zmiana terminu płatności. 

Co daje przedsiębiorcy przyjęcie układu?

Rozpoczęcie restrukturyzacji i przyjęcie układu pozwalają przedsiębiorcy na zmianę zasad spłaty zadłużenia, poprzez jego częściowe umorzenie, rozłożenie na raty czy zmianę terminów płatności. Prawomocne zatwierdzenie układu powoduje, że przedsiębiorca spłaca zadłużenie według zasad określonych w układzie. 

Po prawomocnym zatwierdzeniu układu postępowania egzekucyjne prowadzone w celu zaspokojenia wierzytelności objętych układem są umarzane, a tytuły wykonawcze lub egzekucyjne dotyczące wierzytelności objętych układem tracą wykonalność. 

Zmiana sposobu spłaty zadłużenia pozwala więc uniknąć sytuacji, gdy działania wierzycieli zmierzające do egzekucji wierzytelności, poprzez zajęcia komornicze majątku przedsiębiorstwa i rachunków bankowych przedsiębiorstwa prowadzą do paraliżu przedsiębiorstwa, który pogłębia jedynie istniejące problemy i może doprowadzić do stanu niewypłacalności i upadłości przedsiębiorstwa. 

Co restrukturyzacja przedsiębiorstwa oznacza dla wierzycieli?

Czy wierzyciel może nadal dochodzić swojej należności?

Pytanie jaki efekt chce osiągnąć wierzyciel dochodzenie wierzytelności ujętej w spisie wierzytelności i objętej układem w trakcie, gdy dłużnik znajduje się w toku postępowania restrukturyzacyjnego może nie być celowe, o ile bowiem wystąpienie z powództwem o zapłatę w stosunku do przedsiębiorcy w restrukturyzacji jest możliwe, to możliwości egzekucji takiej wierzytelności są znacząco ograniczone, a sama wierzytelność powinna być spłacana zgodnie z postanowieniami układu. 

Co dzieje się z postępowaniami egzekucyjnymi?

Jednym z kluczowych elementów restrukturyzacji jest zapewnienie dłużnikowi ochrony przed postępowaniami egzekucyjnymi.  Zakres tej ochrony i jej czasokres jest uzależniony od rodzaju postępowania restrukturyzacyjnego. 

Postępowanie egzekucyjne dotyczące wierzytelności objętej z mocy prawa układem, wszczęte przed dniem otwarcia postępowania układowego i przyspieszonego postępowania układowego, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem otwarcia postępowania. 

Sędzia-komisarz na wniosek dłużnika lub nadzorcy sądowego może uchylić zajęcie dokonane przed dniem otwarcia w/w postępowań w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym dotyczącym wierzytelności objętej z mocy prawa układem, jeżeli jest to konieczne dla dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa.

Wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia wynikającego z wierzytelności objętej z mocy prawa układem jest niedopuszczalne po dniu otwarcia w/w postępowań. 

W przypadku postępowania sanacyjnego zakres ochrony jest nawet szerszy. Z dniem otwarcia postępowania ulegają bowiem zawieszeniu z mocy prawa wszczęte wcześniej postępowania egzekucyjne skierowane do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej. 

Także w tym postępowaniu sędzia-komisarz na wniosek dłużnika lub zarządcy może uchylić zajęcie dokonane przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym skierowanym do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej, jeżeli jest to konieczne dla dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa. Sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a jeszcze niewydane powinny zostać przelane do masy sanacyjnej.

Skierowanie egzekucji do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej po otwarciu postępowania jest niedopuszczalne. 

W postępowaniu o zatwierdzeniu układu zakres ochrony jest taki sam jak w postępowaniu sanacyjnym. Ochrona przed postępowaniami egzekucyjnymi obowiązuje od dnia obwieszczenia o dniu układowym. 

Jak wierzyciel może wpływać na układ?

Wierzyciel może wpływać na układ poprzez zgłaszanie wierzytelności, składanie kontrpropozycji do propozycji układowych, żądanie udzielenia informacji przez nadzorcę układu i udział w głosowaniu nad układem. 

Wierzyciel może również w sposób bardziej sformalizowany wpływać na układ, składając sprzeciw odnośnie ujęcia lub braku ujęcia wierzytelności w spisie wierzytelności, składając zastrzeżenie do układu – po jego przyjęciu przez wierzycieli a przed zatwierdzeniem przez Sąd albo składając zażalenie na przyjęcie lub odmowę przyjęcia układu. 

Co z wierzytelnościami zabezpieczonymi?

W postępowaniu układowym i w przyśpieszonym postępowaniu układowym wierzyciel posiadający wierzytelność zabezpieczoną na mieniu dłużnika hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską może w toku tych postępowań prowadzić egzekucję wyłącznie z przedmiotu zabezpieczenia.

Sędzia-komisarz na wniosek dłużnika lub nadzorcy sądowego może zawiesić postępowanie egzekucyjne co do wierzytelności nieobjętych z mocy prawa układem, jeżeli egzekucję skierowano do przedmiotu zabezpieczenia niezbędnego do prowadzenia przedsiębiorstwa. Łączny czas zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie może przekroczyć trzech miesięcy. 

W postepowaniu sanacyjnym i w postępowaniu o zatwierdzenie układu dalsze prowadzenie egzekucji w przypadku wierzytelności zabezpieczonych, jeżeli przedmiot zabezpieczenia wchodzi w skład masy sanacyjnej jest niemożliwe, są one zawieszane, a wszczęcie nowych postępowań jest niedopuszczalne. 

Kiedy należy rozważyć upadłość przedsiębiorstwa?

Kto może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości?

Według generalnej zasady wniosek o ogłoszenie upadłości w przypadku przedsiębiorcy może zgłosić dłużnik lub każdy z jego wierzycieli osobistych.

Dodatkowo w odniesieniu do spółki jawnej, spółki partnerskiej, spółki komandytowej oraz spółki komandytowo-akcyjnej wniosek może zgłosić również każdy ze wspólników odpowiadających bez ograniczenia za zobowiązania spółki.

W stosunku do osób prawnych oraz tzw. ułomnych osób prawnych wniosek może również zgłosić każdy, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami;

Wniosek o ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa państwowego może zgłosić także organ założycielski tego przedsiębiorstwa. 

W przypadku jednoosobowej spółki Skarbu Państwa wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić także pełnomocnik Rządu, państwowa osoba prawna, organ lub inna jednostka uprawniona do wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa;

Jeżeli osoba prawna, spółka jawna, spółka partnerska oraz spółka komandytowa i komandytowo-akcyjna są w stanie likwidacji wniosek może zgłosić także każdy z likwidatorów;

W stosunku do osoby prawnej wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić także kurator ustanowiony ze względu na brak organu osoby prawnej. 

Jeżeli dłużnikowi, któremu została udzielona pomoc publiczna o wartości przekraczającej 100 000 euro wniosek o ogłoszenie upadłości może złożyć także organ udzielający pomocy;

Natomiast w stosunku do dłużnika, wobec którego prowadzona jest egzekucja przez zarząd przymusowy albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa, na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego wniosek może złożyć także zarządca ustanowiony w tym postępowaniu;

W stosunku do spółki zależnej uczestniczącej w grupie spółek wniosek może złożyć także spółka dominująca.

W jakim terminie należy złożyć wniosek o upadłość?

Dłużnik ma obowiązek złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie 30 dni od dnia wystąpienia podstaw do ogłoszenia upadłości, tj. od dnia, w którym dłużnik stał się niewypłacalny. 

Co grozi za niezłożenie wniosku w terminie?

Niezłożenie wniosku w terminie wiąże się z odpowiedzialnością odszkodowawczą za szkodę wyrządzoną wskutek niezłożenia wniosku w terminie. W przypadku członków zarządu spółki albo likwidatorów, niezgłoszenie wniosku o upadłość spółki handlowej pomimo powstania warunków uzasadniających taki wniosek może wiązać się z odpowiedzialnością karną i podlegać karze grzywny, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. 

W przypadku członków zarządu spółki z o ograniczoną odpowiedzialnością złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie pozwala zwolnić się z odpowiedzialności za zobowiązania spółki, niezłożenie więc takiego wniosku w terminie może uniemożliwić zwolnienie się z tej odpowiedzialności. 

Co dzieje się po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorstwa?

Jaką rolę pełni syndyk?

Syndyk jest niezależnym organem postępowania upadłościowego. Funkcję syndyka może pełnić osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych i licencję doradcy restrukturyzacyjnego oraz ma konto doradcy restrukturyzacyjnego w systemie teleinformatycznym obsługującym postępowanie sądowe. Funkcję syndyka może również pod określonymi w Prawie Upadłościowym warunkami pełnić spółka handlowa.

W sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek upadłego. Zadaniem syndyka jest przejęcie majątku upadłego będącego masą upadłości, zabezpieczenie go, dokonanie jego spisu i wyceny; sporządzenie listy wierzytelności; likwidacja majątku wchodzącego w skład masy upadłości i podział uzyskanych w ten sposób funduszy pomiędzy wierzycieli. 

Co dzieje się z majątkiem przedsiębiorstwa?

Majątek przedsiębiorstwa z dniem ogłoszenia upadłości wchodzi do masy upadłości. Zarządzanie masą upadłości, a więc i przedsiębiorstwem przejmuje syndyk masy upadłości. 

Przedsiębiorca traci więc możliwość zarządzenia przedsiębiorstwem.

Należy pamiętać, że celem postępowania upadłościowego jest co do zasady likwidacja majątku wchodzącego w skład masy upadłości i zaspokojenie wierzycieli w możliwie jak najwyższym stopniu, nie jest więc głównym celem upadłości dalsze prowadzenie i trwanie przedsiębiorstwa.  

Po ogłoszeniu upadłości można jednak prowadzić dalej przedsiębiorstwo upadłego, jeżeli możliwe jest zawarcie układu z wierzycielami lub możliwa jest sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego w całości lub jego zorganizowanych części. 

Przedsiębiorstwo może więc być dalej prowadzone przez syndyka, który powinien podjąć wszelkie działania zapewniające zachowanie przedsiębiorstwa co najmniej w niepogorszonym stanie.

Co dzieje się z umowami?

Z dniem ogłoszenia upadłości przedsiębiorca traci zarząd nad przedsiębiorstwem na rzecz syndyka. Dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa przez syndyka jest możliwe, lecz nie jest głównym celem postępowania upadłościowego, syndyk powinien więc dokonać oceny każdej z umów upadłego przedsiębiorstwa oraz tego, czy korzystniej jest kontynuować umowę, czy od niej odstąpić. 

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości zobowiązania z umowy wzajemnej nie zostały wykonane w całości lub części, syndyk może, za zgodą sędziego-komisarza, wykonać zobowiązanie upadłego i zażądać od drugiej strony spełnienia świadczenia wzajemnego lub od umowy odstąpić ze skutkiem na dzień ogłoszenia upadłości.

W przypadku odstąpienia od umowy przez syndyka, druga strona umowy nie ma prawa do zwrotu spełnionego świadczenia, chociażby świadczenie to znajdowało się w masie upadłości. Strona może dochodzić w postępowaniu upadłościowym należności z tytułu wykonania zobowiązania i poniesionych strat.

Niektóre umowy jak np. zawarte przez upadłego umowy zlecenia lub komisu, w których upadły był dającym zlecenie (co istotne obejmuje to też pełnomocnictwa procesowe) lub komitentem, umowa agencji, a także umowy o zarządzanie papierami wartościowymi upadłego wygasają z dniem ogłoszenia upadłości.

W razie upadłości jednej ze stron umowy pożyczki, umowa pożyczki także wygasa pod warunkiem, że przedmiot pożyczki nie został jeszcze wydany.

Co dzieje się z pracownikami?

Ogłoszenie upadłości nie powoduje automatycznie rozwiązania umów o pracę z pracownikami. Pracownicy wykonują pracę na dotychczasowych zasadach, zgodnie z warunkami zawartych umów o pracę. Czynności pracodawcy wykonuje syndyk. 

Syndyk może podjąć decyzję o wypowiedzeniu umowy o pracę z pracownikiem, nie jest przy tym związany ograniczeniami dotyczącymi ochrony pewnych pracowników przez zwolnieniem (np. pracowników w okresie przedemerytalnym oraz kobiet w ciąży). Ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy o ile się przy tym za wystarczającą przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę. 

Okres wypowiedzenia może zostać skrócony do jednego miesiąca, z tym, że pracownikowi przysługuje wówczas odszkodowania za pozostały okres wypowiedzenia wypłacane z masy upadłości. 

W jaki sposób zaspokajani są wierzyciele?

Po ogłoszeniu upadłości syndyk niezwłocznie przystępuje do spisu inwentarza i oszacowania masy upadłości oraz sporządzenia planu likwidacyjnego. Plan likwidacyjny określa proponowane sposoby sprzedaży składników majątku upadłego, w szczególności sprzedaży przedsiębiorstwa, termin sprzedaży, preliminarz wydatków oraz ekonomiczne uzasadnienie dalszego prowadzenia działalności gospodarczej.

Przed rozpoczęciem likwidacji masy upadłości syndyk może sprzedać z wolnej ręki bez zezwolenia rady wierzycieli ruchomości, jeżeli jest to potrzebne na zaspokojenie kosztów postępowania. Ponadto syndyk może sprzedać ruchomości, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub wskutek opóźnienia sprzedaży straciłyby znacznie na wartości albo których przechowanie pociąga za sobą koszty zbyt wysokie w stosunku do ich wartości.

Likwidacji masy upadłości dokonuje się przez sprzedaż z wolnej ręki lub w drodze przetargu lub aukcji przedsiębiorstwa upadłego w całości lub jego zorganizowanych części, nieruchomości i ruchomości, wierzytelności oraz innych praw majątkowych wchodzących w skład masy upadłości albo przez ściągnięcie wierzytelności od dłużników upadłego i wykonanie innych jego praw majątkowych.

Sprzedaż dokonana w toku upadłości ma skutki sprzedaży egzekucyjnej, co oznacza, że nabywca nabywa co do zasady przedmiot wolny od obciążeń. 

Uzyskane w toku likwidacji środki wraz z dochodem uzyskanym z prowadzenia lub wydzierżawienia przedsiębiorstwa upadłego, a także odsetki od tych sum zdeponowanych w banku, w toku likwidacji środków stanowią fundusze masy upadłości, z których w pierwszej kolejności pokrywane są koszty postępowania oraz zobowiązania masy upadłości powstałe po ogłoszeniu upadłości, a następnie fundusze dzielone są pomiędzy wierzycielami stosownie do kategorii wierzytelności. 

Podziału funduszów dokonuje się jednorazowo albo kilkakrotnie w miarę likwidacji masy upadłości. W przypadku sprzedaży przedmiotów obciążonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską, a także prawami oraz prawami osobistymi i roszczeniami ujawnionymi przez wpis do księgi wieczystej środki ze sprzedaży przeznacza się na zaspokojenie wierzycieli, których wierzytelności były zabezpieczone na tych rzeczach lub prawach. Sporządza się w tym celu odrębne plany poddziału. Kwoty pozostałe po zaspokojeniu tych wierzytelności wchodzą do funduszów masy upadłości. 

Co upadłość przedsiębiorstwa oznacza dla wierzyciela?

Jak wierzyciel dochodzi należności po ogłoszeniu upadłości?

Klasyczne metody dochodzenia wierzytelności wpisanych na listę wierzytelności po ogłoszeniu upadłości, czyli wystąpienie z pozwem o zapłatę, a następnie z wnioskiem o egzekucję, są co do zasady niemożliwe do przeprowadzenia.

Po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Postępowanie sądowe w sprawie wszczętej przeciwko upadłemu przed dniem ogłoszenia upadłości o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości, może być jednak podjęta przeciwko syndykowi tylko w przypadku, gdy w postępowaniu upadłościowym wierzytelność ta po nie zostanie umieszczona na liście wierzytelności.

Postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku wchodzącego w skład masy upadłości, wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości. Skierowanie egzekucji do majątku wchodzącego w skład masy po dniu ogłoszenia upadłości jest niedopuszczalne. 

Właściwą drogą dochodzenia należności przez wierzyciela jest więc zgłoszenie wierzytelności przez wierzyciela i wzięcie udziału w postępowaniu upadłościowym. 

Czy wierzyciel musi zgłosić wierzytelność?

Wierzyciel powinien zgłosić wierzytelność, jeżeli chcę by była ona ujęta na liście wierzytelności i podlegała zaspokojeniu z masy upadłości. Wierzytelność powinna zostać zgłoszona w terminie 30 dni, może zostać zgłoszona po tym terminie, wymaga to jednak uiszczenia opłaty. 

Niektóre wierzytelności takie jak np.: wierzytelności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, skarbowym lub hipoteką morską, a także inne wierzytelności ujawnione w księdze wieczystej nieruchomości wchodzącej w skład masy upadłości oraz wierzytelności pracownicze, syndyk umieszcza na liście wierzytelności z urzędu. 

Jednak nawet w przypadku wierzytelności umieszczanych na liście z urzędu warto dokonać zgłoszenia by mieć pewność, że została ona ujęta na liście we właściwej wysokości. 

Jakie znaczenie mają zabezpieczenia wierzytelności?

Wierzytelności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, skarbowym lub hipoteką morską, a także inne wierzytelności ujawnione w księdze wieczystej nieruchomości wchodzącej w skład masy upadłości oraz wierzytelności pracownicze są umieszczane przez syndyka na liście wierzytelności z urzędu – nawet przy braku zgłoszenia. 

W przypadku sprzedaży w toku likwidacji masy upadłości przedmiotów obciążonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską, a także prawami oraz prawami osobistymi i roszczeniami ujawnionymi przez wpis do księgi wieczystej środki ze sprzedaży przeznacza się w pierwszej kolejności  na zaspokojenie wierzycieli, których wierzytelności były zabezpieczone na tych rzeczach lub prawach,  mają oni więc większe szanse na uzyskanie zaspokojenia swoich wierzytelności. 

W jaki sposób dochodzi do podziału środków pomiędzy wierzycieli?

Należności podlegające zaspokojeniu z funduszów masy upadłości są dzielone na następujące kategorię:

1) kategoria pierwsza –

przypadające za czas przed ogłoszeniem upadłości należności ze stosunku pracy, z wyjątkiem roszczeń z tytułu wynagrodzenia reprezentanta upadłego lub wynagrodzenia osoby wykonującej czynności związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem upadłego, należności rolników z tytułu umów o dostarczenie produktów z własnego gospodarstwa rolnego, należności alimentacyjne oraz renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i renty z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę, przypadające za trzy ostatnie lata przed ogłoszeniem upadłości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz należności powstałe w postępowaniu restrukturyzacyjnym z czynności zarządcy albo należności powstałe z czynności dłużnika dokonanych po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego niewymagających zezwolenia rady wierzycieli albo zgody nadzorcy sądowego lub dokonanych za zezwoleniem rady wierzycieli albo zgodą nadzorcy sądowego, jeżeli upadłość ogłoszono w wyniku rozpoznania uproszczonego wniosku o ogłoszenie upadłości jak również należności z tytułu kredytu, pożyczki, obligacji, gwarancji lub akredytyw lub innego finansowania przewidzianego układem przyjętym w postępowaniu restrukturyzacyjnym i udzielonego w związku z wykonaniem takiego układu, jeżeli upadłość ogłoszono w wyniku rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości złożonego nie później niż trzy miesiące po prawomocnym uchyleniu układu;

2) kategoria druga –

inne należności, jeżeli nie podlegają zaspokojeniu w innych kategoriach, w szczególności podatki i inne daniny publiczne oraz pozostałe należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne;

3) kategoria trzecia –

odsetki od należności ujętych w wyższych kategoriach w kolejności, w jakiej podlega zaspokojeniu kapitał, a także sądowe i administracyjne kary grzywny oraz należności z tytułu darowizn i zapisów;

4) kategoria czwarta –

należności wspólników albo akcjonariuszy z tytułu pożyczki lub innej czynności prawnej o podobnych skutkach, w szczególności dostawy towaru z odroczonym terminem płatności, dokonanej na rzecz upadłego będącego spółką kapitałową w okresie pięciu lat przed ogłoszeniem upadłości, wraz z odsetkami.

Jeżeli suma przeznaczona do podziału nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich należności, należności dalszej kategorii zaspokaja się dopiero po zaspokojeniu w całości należności poprzedzającej kategorii, a jeżeli suma przeznaczona do podziału nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich należności tej samej kategorii, należności te zaspokaja się stosunkowo do wysokości każdej z nich.

Uzyskanie zaspokojenia wierzytelności oraz wysokość zaspokojenia w toku upadłości, są więc uzależnione kategorii, do której przyporządkowana jest poszczególna wierzytelności oraz od ilości środków uzyskanych w toku likwidacji masy upadłości. Należy pamiętać, że celem postępowania upadłościowego jest uzyskanie przez wierzycieli zaspokojenia swoich wierzytelności w możliwie jak najwyższym stopniu. 

Odpowiedzialność zarządu a problemy finansowe spółki

Jakie obowiązki ma zarząd w przypadku niewypłacalności spółki?

W przypadku niewypłacalności spółki zarząd ma obowiązek złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie 30 dni od dnia powstania stanu niewypłacalności. 

Kiedy członek zarządu może odpowiadać za zobowiązania spółki?

Członek zarządu spółki może odpowiadać za zobowiązania spółki istniejące w momencie pełnienia przez niego funkcji, jeżeli egzekucja wierzytelności wobec spółki okaże się bezskuteczna

Jak restrukturyzacja i wniosek o upadłość wpływają na odpowiedzialność zarządu?

Zgłoszenie przez członka zarządu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wykazanie przez członka zarządu, że we właściwym czasie wydano postanowienie o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego albo o zatwierdzeniu układu w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia układu stanowi okoliczność, która pozwala członkowi zarządu zwolnić się z odpowiedzialności za zobowiązania spółki. 

Restrukturyzacja i upadłość przedsiębiorstwa – co zrobić w przypadku problemów finansowych?

Problemy finansowe przedsiębiorstwa mogą być efektem długotrwałego nawarstwiania się problemów, których przedsiębiorca nie zauważa (lub nie chce zauważyć), mogą też spaść na przedsiębiorstwo niespodziewanie niczym hiszpańska inkwizycja.

Niezależnie od powodów w przypadku utraty płynności finansowej i zagrożenia niewypłacalnością  prawo restrukturyzacyjne daje przedsiębiorcy narzędzia by wyjść z długów i kontynuować działalność,
a prawo upadłościowe narzędzia by zakończyć działalność przedsiębiorstwa w sposób  kontrolowany i zapewniający możliwie jak najwyższy stopień zaspokojenia wierzycieli.  

Nie wiesz, co możesz zrobić w przypadku pojawienia się problemów finansowych w Twojej firmie? Sprawdź jak możemy Ci pomóc w zakresie upadłości bądź restrukturyzacji przedsiębiorstwa >> 

Restrukturyzacja i upadłość przedsiębiorstwa – najczęstsze pytania

Jakie są 4 rodzaje restrukturyzacji?

Prawo restrukturyzacyjne normuje cztery rodzaje postępowań restrukturyzacyjnych: postępowanie sanacyjne, postępowanie układowe, przyśpieszone postępowanie układowe i postępowanie o zatwierdzenie układu, 

Jakie są minusy restrukturyzacji firmy?

Głównym minusem restrukturyzacji jest ograniczenie swobody w podejmowaniu decyzji dotyczących przedsiębiorstwa. Zakres ograniczenia tej swobody jest zależny od rodzaju wybranego postępowania restrukturyzacyjnego, najszerszy w postępowaniu sanacyjnym, gdzie ustanowiony zarządca przejmuje zarządzanie przedsiębiorstwem, wchodzącym w skład masy sanacyjnej. 

Czy firma może prowadzić działalność podczas restrukturyzacji?

Firma nie tylko może prowadzić działalność podczas restrukturyzacji, ale wręcz powinna ją dalej prowadzić w możliwie niezmienionym zakresie. Należy bowiem pamiętać, że celem restrukturyzacji jest uniknięcie likwidacji przedsiębiorstwa, zawarcie układu z wierzycielami i dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa. 

Czy restrukturyzacja oznacza, że firma jest niewypłacalna?

Restrukturyzacja może być wszczęta wobec firmy zagrożonej niewypłacalności, restrukturyzacja nie oznacza więc, że firma jest niewypłacalna, a jedynie, że znajduje się w przejw przypadku gdy firma jest niewypłacalna powinno złożyć się wniosek o ogłoszenie upadłości 

Czy można rozpocząć restrukturyzację, gdy trwa egzekucja komornicza?

Restrukturyzację można rozpocząć w trakcie prowadzenia postępowań egzekucyjnych wobec dłużnika. Trwająca egzekucja komornicza nie jest przeszkodą do rozpoczęcia restrukturyzacji.  

Czy wierzyciel może sprzeciwić się restrukturyzacji dłużnika?

Wierzyciel nie może sprzeciwić się otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego. W trakcie prowadzenia postępowania może sprzeciwiać się umieszczeniu bądź pominięciu wierzytelności w spisie wierzytelności, zaskarżać poszczególne postanowienia sądu lub sędziego- komisarza i skorzystać z najważniejszego ze swoich uprawnień – głosowania przeciw układowi. Wierzyciel może także zaskarżyć zatwierdzenie układu. 

Czy restrukturyzacja chroni członków zarządu przed odpowiedzialnością?

Otwarcie we właściwym czasie postępowania restrukturyzacyjnego bądź zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzeniu układu stanowi jedną z okoliczności pozwalających członkowi zarządu na uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki.

Czy po nieudanej restrukturyzacji można ogłosić upadłość?

Po nieudanej restrukturyzacji można ogłosić upadłość i często jest to naturalny kolejny krok przedsiębiorcy. Zgodnie z prawem restrukturyzacyjnym osoba uprawniona do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnika może złożyć uproszczony wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie przewidzianym do złożenia zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego albo postanowienie o odmowie zatwierdzenia układu.

Autor:
Łukasz Grzegorczyk
adwokat

Zobacz: Ustawa prawo upadłościowe / Ustawa prawo restrukturyzacyjne

***